Het was die dag helemaal niet zulk slecht weer geweest. In elk geval had het niet gevroren, het was zelfs een graad of tien. De wind uit het zuidwesten bracht bewolking en van tijd tot tijd regende het wel, maar het weer was heel wat slechter geweest.
Op de laatste dag van het jaar had een zware westerstorm overal langs de Maas voor dijkdoorbraken gezorgd, en voor veel schade. Het water in de rivieren was fors gestegen; in ’s Hertogenbosch stond het ruim zes meter boven AP.
Lees verder
Het is net een spiraal die terug draait in de tijd. Met daarop tal van verhalen. Ik zei het al eerder.
Sommige verhalen zijn al ontdekt. Anderen liggen daar nog wel een poosje onopgemerkt. Of zijn te ver weggestopt of te klein om te zien, te onbeduidend. Of te schrijnend, te pijnlijk om te vertellen.
Ergens in mijn DNA zit mijn betovergrootvader verstopt.
Lees verder
DNA is een vreemd ding. Het is net een spiraal die terugdraait in de tijd. Met daarop tal van verhalen.
Sommige verhalen zijn al ontdekt. Anderen liggen daar nog wel een poosje onopgemerkt. Of zijn te ver weggestopt of te klein om te zien, te onbeduidend. Of te schrijnend, te pijnlijk om te vertellen. Dat kan natuurlijk ook.
Elke familie kent wel zulke verhalen. Die van mij ook. En daar zitten wel wat wonderlijke verhalen tussen.
Lees verder(Uit het leven van Jan R.)
1 – ‘Spreek vriend, en treed binnen’
(In de ban van de Ring – J.R. Tolkien)
Jan R. stond voor de brede, zware deur van de bibliotheek. Twee steunberen droegen niet alleen het gebouw maar ook het gewicht van alle dromen en herinneringen die binnen lagen. Over de gevel veegde het laatste daglicht, gedragen op de zware lucht van de nabij gelegen jeneverdistilleerderijen.
De deur zat op slot. Annie, zijn elfjarig dochtertje, keek vragend naar hem op. Jan R. knikte haar geruststellend toe, zoals het een goede vader betaamd. Hij keek om zich heen en duwde opnieuw. Vergeefs.
Hij dacht even na.
Lees verderJan R. rilde toen hij de studio verliet. De weerman had het koud. Automatisch blikte hij even omhoog. ‘Cumulonimbus,’ stelde hij vast. ‘Regen, hagel, natte sneeuw.’
Hij vervloekte deze tijd van het jaar, al vanaf kindstijd. Elk jaar spanden licht en lucht weer samen om hem het leven zo onaangenaam mogelijk te maken.
Lees verder